Wzbudzanie potrzeb
Tu
serce, tam serce. Z piernika i ze szmatki. Są też z czekolady. Gorzej, że
bywają z kamienia. A rynek robi wszystko, żeby wzbudzić potrzeby i serca nasze
obudzić. No to nic prostszego jak za namową speców od marketingu i psychologii sprzedaży
pójść i potrzeby wzniecić. Razem z sercem z czekolady zanucić „Za smutek mój, a
pani wdzięk, ofiarowałem pani pęk czerwonych melancholii. I lekkomyślnie dałem
słowo, że kwiat kwitnie księżycowo, a liście mrą srebrzyście.
Pani
zdziwiona mówi: „Cóż, to przecież bukiet zwykłych róż.”
Tak,
rzeczywiście. Więc cóż Ci dam?
Dam Ci serce szczerozłote.
Dam konika cukrowego.
Weź to serce, wyjdź na drogę.
I nie pytaj się „Dlaczego?”
Dajmy
więc serca, bierzmy i wychodźmy na drogi spotkań na zawsze. Bez tych chwil
kiedy patrzysz w oczy ukochanym, piernikowe serce twarde i gorzkie, szmaciane
tylko po to, żeby poznać łzy kiedy nocą samotnie i źle.
Nie
tego chciał dla nas święty Walenty. Do głowy by mu nie przyszło, gdy tak sobie
w III wieku po Chrystusie żył, żeby ludziom na świecie łez przysparzać. Raczej
stawał po stronie umęczonych i prześladowanych, za co sam stracił głowę w nasze
piękne miłosne święto. A było to 14 lutego 269 roku. Ach, kult zaczął się
szerzyć. Najpierw po pomoc do świętego ruszyli ciężko i nerwowo chorzy, oraz ci
epilepsji problemem umęczeni. Potem przybiegli znerwicowani zakochani i
spragnieni miłości. A dziś? Kult jakby się mniej szerzy, za to rynek zęby
szczerzy. Nasze serca szczerozłote zadawalają się chwilówką z czekolady,
kwiatkiem i pluszowym misiem… ale… tym razem pozwólcie troszkę marketingowcom
wzbudzić potrzeby, pokażcie, że owszem jesteście wyedukowanym ku dobremu
konsumentem.
Bo
której z nas na widok róży czerwonej nie topnieje serce?. A w dodatku powiem
wam coś co z życia jest wzięte i przypieczętowane i co na duchu o miłości
marzących, podniesie. Jakoś tak ten święty Walenty potrafi działać, że nawet
gdy nie wiemy, że to jego kombinacje, miłości naprawdę sprzyja a 14 lutego może
stać się dniem miłości na życie. Nie ważne czyś młody czy siwizną przyprószona
skroń. Walentemu o serce chodzi, nie o wiek!
Całe
czterdzieści lat minie za rok, kiedy to nic nie wiedząc o Walentym, ani też o
Walentynkach, bo bardzo młoda byłam i głupia, udałam się na przedziwną kolację
z pewnym Panem. Nie dał mi róży ani serca z czekolady, ja mu nie dałam żadnej
pamiąteczki. Nie było powodu. Ale gadaliśmy sobie przy tych restauracyjnych
daniach tak długo, że w końcu kelner znacząco przygasił światła. Wyszliśmy na
mroźny, nocny krakowski rynek. Świecił księżyc, jechała zaczarowana dorożka,
nawet z Wieży Mariackiej popłynął przez noc hejnał. Pięknie prawie jak w
polskich komediach romantycznych. Pan odprowadzał mnie pod drzwi. Pod domem,
gdy mówiliśmy sobie dobranoc, włożył mi w rękę mały, odrapany tomik wierszy. W
domu przeczytałam dedykację „ Strasznie przepraszam, jestem gaduła, więc się
zagadaliśmy”.
Niemal
czterdzieści lat minęło a my gadamy dalej. Więc takiego zagadania na życie
życzę zakochanym i tym którzy nie wiedzą jeszcze, że miłość przychodzi gdy
chce. Nie dajcie się zagadać pluszowym, czerwonym misiom, zagadajcie się sami
na zawsze. Tak, tak, idźcie razem na spacer, kolację, bądźcie sobie bliscy.
Resztę zostawcie świętemu Walentemu. Jak by nie było jest od znerwicowanych i
od zakochanych.
Zapiski Małgosi 5 lutego 2012
Poszukując Ernesta Brylla w jakże wspaniałym świecie
Internetu, trafiłam na TO. To nie tak, że moja fascynacja Ernestem jest tak
przeogromna, ze pokątnie trafiam na jakieś dziwne rzeczy niby z nim niezwiązane.
Moje poszukiwanie jego osoby jest spowodowane egzaminem z Literatury
Współczesnej. Który zresztą się już dziś odbył i Bryll nie wiadomo kiedy by do
mnie wrócił, gdyby nie Zapiski Małgosi. Cudem nie wiadomo (albo wiadomo)
jakim kiedy wpisałam w wyszukiwarkę Google frazę „Ernest Bryll” pierwsza strona
która mi się pojawiła nie byłą związana z niczym podobnym do Wikipedii, a
nazywała się „Oficjalna Strona Ernesta Brylla”.
I biję pokłony osobom, które odpowiadają za pozycjonowanie stron w Internecie,
bo trafiłam na ten właśnie cudowny tekst, który jest wyżej;). I tak oto zaczęła
się moja walka z inspiracją, nie inspiracją, bo słowa te gdzieś już w moim
sercu były i może wreszcie je jakoś, jakkolwiek wyrażę. Najlepiej przez
literaturę.
Może trochę daleko do Lutego, ale „przecież miłość to nie
jeden dzień w roku” jak powiedzą wszyscy nie zwolennicy tegoż święta. Bo
komercyjne, bo oklepane, bo ja nie lubię ze wszystkimi, bo.. A potem to tak
wychodzi, że Ci zwolennicy całego roku miłości, to nie wiedzą co to znaczy
wstać wcześniej i zrobić drugiej połowie śniadanie mimo zmęczenia, nie wiedzą
jak to jest robić dzień w dzień masaż stóp, bo przecież „Ty stoisz za ladą13h a
ja tylko 11h”. Ta bezradność kiedy drugą osobę coś boli. I gdy tak ciężko się
porozumieć. I jak łatwo się zachwycić sobą w Parku dla Dzieci, bo przecież
wszystko jest takie proste.
Bo 14 luty to jest właśnie do takiej miłości jak nie ma
na co dzień. Tylko do takiej kwiatowej, kinowej. Bo kiedy jest się zabieganym,
kiedy jest brak pieniędzy, kiedy ma się milion obowiązków, i wciąż, wciąż chce
się spać, to taki jeden dzień w roku jest błogosławieństwem. Żeby razem zniknąć
dla świata i uciec od szarych problemów i wieczornej miłości. Bo w Wigilię niby
dzień wolny… Ale dla Babci, Dziadka i Wujka. A tu tylko dla Nas. Taka małą
planeta MY. I ta świadomość, że jest się Różą i Księciem. Chociaż jeden dzień z
365 ( lub 366). Bo te 364 dni to się dba i rozmawia i kocha po cichu, robiąc
miliony drobiazgów, a ten jeden dzień się mówi i mówi na setki sposobów o
miłości.
Bo jakby nie patrzeć to żadna z Nas nie chce być
opuszczona i zaniedbana, bo nasz Mały Książę chce odnaleźć siebie i spotkać
inne róże, żeby sprawdzić czy jesteśmy TĄ RÓŻĄ. Wszystko ogólnie byłoby w
porządku, jeśli by wrócił. Chyba. Już sama nie wiem. Czy ja bym chciała żeby
wrócił? Róża najpierw uniosła się dumą i Go nie zatrzymała. Nie pomyślała też
żeby wyruszyć z Nim. Oooo! Właśnie! Ja bym nie zabroniła szukać! Ja bym
wyruszyła na poszukiwanie z Nim.
Chyba, że On miałby serce z kamienia… Bo przecież miłość
bywa tak niewdzięczna. Oddałbyś komuś cały swój świat, ale cóż zrobić jak ktoś
go nie chce? Wokulski mógł tylko płakać rzewnymi łzami, ale dama jego serca
była niewzruszona. Bo Ona chciała 14 Lutego zawsze, codziennie, w każdej
minucie! A czy to nie nudne? Czy nie męczy? Bo przecież miłość traci wtedy cały
smak… Albo ma smak pieniędzy. Bardzo, bardzo gorzki. To tak jakby kwiaty, przeogromne
bukiety, szalenie piękne dostawać każdego dnia. I potem to już nie zachwyca. A
jedna czerwona dystyngowana róża, gałązka kwiatu akcji i serce wie, że życie we
dwoje ma to coś, tą iskrę..
Mam tylko nadzieję, ze wszyscy, ale to wszyscy wiedzą, że
miłość to nie taki mały słodki Amorek ze skrzydełkami, przeuroczy bobasek. A czym jest Miłość? – Spytała pustynia.
– Miłość jest jak sokół, który krąży nad twoimi piaskami. Dla niego jesteś
najbujniejszą zielenią, z której zawsze powraca ze zdobyczą. On zna twoje
skalne urwiska, twoje wydmy i twoje góry, a i ty jesteś dla niego najbardziej
szczodra.
I to chyba tyle, komentarz zbędny. Ja wiem, ze niektórzy nie lubią Coelho,
tak jak teraz „się nie lubi” Zafóna. A ja nie lubię brukselki. Ale:
jest warzywem o dużej wartości odżywczej
dzięki bogactwu witamin, soli mineralnych i błonnika. Zawiera m.in.: sód,
potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, miedź, cynk, fosfor, karoten, witaminę(…).
Brukselka ma sporo kwasu foliowego(…).Jest również bogatym źródłem beta
karotenu (…). Jest najbogatszym w białko warzywem kapustnym. Dzięki licznym
walorom żywieniowym i jednocześnie niskiej kaloryczności, brukselka powinna
stanowić stały składnik menu.
I dokładnie tak jest z takimi pisarzami. Drażnią, bo wydawałoby się, ze nie
piszą nic co zostanie Arcydziełem, a trafiają wysoko, wysoko na szczyt listy
bestsellerów i zarabiają duże pieniądze a spirala sławy się nakręca. Tylko
gdzieś to się zaczęło, ktoś ich docenił, napisali coś co „trafiło”. Między
fabułą a dialogami są gdzieś mądre zdania, które dobrze obrócone w naszych
sercach zabłysną. I to mi właśnie zabłysło i idealnie odzwierciedliło mój brak
słowotoku.
Czasami wstaję rano po jakimś koncercie
i nucę pod nosem:
Dzień dobry
Kocham cię
Już posmarowałem tobą chleb
Dzień dobry
Kocham cię
Nie chce cię z oczu stracić więc…
I to jest
ta miłość, kiedy wiesz, że poranki są takie same, że możesz czuć się
bezpiecznie. Że Walenty o Was nie zapomniał i czuwa. Czujesz i wychodzisz na
świat, czujesz wiatr, niebo.. Właśnie, niebo!
Gdy byłam mała, na widok lecącego samolotu
zadzierałam wysoko głowę i krzyczałam ile sił w małych płucach – panie pilocie
dziura w samolocie. Samolot wydawał mi się wówczas czymś podobnym do ptaka.
Szybował gdzieś wysoko zostawiając za sobą rozmywającą się białą smugę. Ciężko
mi było sobie wówczas wyobrazić, że w środku tego ptaka siedzą ludzie, którzy
zmieniają strefy czasowe, kontynenty i klimaty. Tak, tak, wreszcie zdałam sobie
sprawę, że latać może każdy, jeśli tylko chce, każdego dnia.
Oczywiste jest to, że każdy z Nas chciałby latać,
wzbić się w przestworza, poczuć wolność, pęd powietrza na twarzy. Być jak ptak, sam ze sobą, bliżej nieba,
spokojny, ukołysany wiatrem. Fruuuuuuu… Miłość,
przyjaźń, akceptacja uczą nas latać. Umieć latać to umieć wznieść się ponad
siebie. Tylko, że sztuką jest bezpieczne wylądować. Trzeba iść tam, gdzie nic
nie przeszkodzi Nam rozłożyć skrzydeł. Najlepiej iść we dwoje. Bo zawsze może
być potrzebny ktoś aby nam pomóc wystartować. Albo dać kopa w d**ę na
szczęście. A czasem warto polecieć razem.
Bo miłość uskrzydla na maksa, jak
to mówi młodzież. Ja wiem, ze może Romeo i Julia przesadzili, ale chyba dałoby
radę znaleźć złoty środek. Ta miłość piękna, pełna westchnień, słów, słodyczy.
I ta wczorajsza i dzisiejsza. I jutrzejsza.
Kiedy
wychodziłam za niego za mąż, doprawdy, kochałam tylko jego. A teraz on wymaga,
żebym kochała także jego guziki, oczywiście te oderwane! I dolegliwości
dwunastnicy!(...) Wczoraj przyszedł do mnie z guzikiem od marynarki. Guzik miał
w ręku, rozumiesz? (...) Najgorsze jest to, że Piotr ma rację. Kiedy się
wychodzi za mąż, trzeba kochać guziki swego męża i jego dwunastnicę. Z całą
pewnością – trzeba! I ja na pewno kochałabym to wszystko w Piotrze, gdybym nie
pokręciła zaraz na początku. A ja pokręciłam, bo jak się ma dziewiętnaście lat,
to człowiek nie myśli o guzikach i dwunastnicy, bo wcale nie wie, że to się mieści
pod jednym słowem – miłość.
Bo kiedy długo nie wraca to się
martwisz, stoisz i nasłuchujesz. Kroki na schodach. Po bałaganie w mieszkaniu
krok po kroku rozpoznajesz co robił zanim wyszedł. Gonitwa myśli. Bo tęsknoty
nie uciszysz. Bo kochasz za to, że ciepła dłoń, ze smutny uśmiech, że zasypia
pierwszy. Że nie pamięta by kupić bułki. Kochasz spacery donikąd i te rozmowy
do rana i to niewyspanie ze śmiechu. Twój niespokojny duch czuje się
bezpiecznie. Zawsze można patrzeć na siebie i nic nie mówić, nie pamiętać jaki
dzień. Patrzeć… I see you
…
- Pokaż mi drzewo.
- Jestem niewidomy.
- Gdzie jest prawo i lewo?
- Jestem niewidomy.
- Gdzie jest światło i ciemność?
- Jestem niewidomy.
- Powiedz mi! Jestem jasnowidzem!
Czy trzeba kochać? - Tak. Widzę.
Zaskakujące jest to moje objawienie w środku nocy,
jak zawsze. To wina Małgosi! Ile ja już takich Małgosi w życiu spotkałam, niby
nie długim… I tak sobie leżę a teksty wskakują i słowa do mojej głowy.
Czasami
może coś się wokół zmienić. Krzyk, płacz, cisza. Zobaczysz, zobaczysz obcą
własną twarz/ Jakie wielkie oczy ma strach
Świadomość,
ze nie potrafisz. I niby funkcjonujesz dalej ( bo to przecież mit, że człowiek
zakopuje się pod czarną kołdrą i roni czarne smutne łzy i nie robi nic),
chodzisz do pracy, sprzątasz mieszkanie, myjesz zęby, ale cząstka Ciebie już
gdzieś umknęła w świat, już gdzieś w kimś została na zawsze i jej nie
odbierzesz, ale będzie się oddalać i oddalać, aż zdasz sobie sprawę, że umarła.
I takie cząstki będą umierać w Tobie aż do końca, do ostatniego dnia.
Umrzeć z miłości
Chociaż raz
warto umrzeć z miłości.
Chociaż raz.
A to choćby po to,
żeby się później chwalić znajomym,
że to bywa.
Że to jest.
...Umrzeć.
Bo literaturą
można wyrazić wszystko. Płynnie przechodzić od bohaterów literackich do swojej
osoby. Od swoich myśli do cudzych. Bo zawsze kogoś słowo pokochasz. Ważne byś
nie oszukiwał, żebyś nie przypisywał wszystkich zasług literackich sobie. I ja
sobie tak wyrażam, nie za często, wręcz okazjonalnie, ale staram się.
A Małgosia to
mi wyszło ze strony, że Bryll, bo żona Ernesta. Ot ale w tym przypadku to nie
dziedziczne jest ta umiejętność pięknego używania języka ojczystego do
wyrażania myśli prostych i skomplikowanych. Na tyle na Biologii się znam. Tyle
liter w wyrazach… Jest pięknie. Przecież teraz gdy to pisze on nie czekał aż
skończę. Wie, że gdy nastanie kropka i wyłączę laptopa obudzę go i zaśnie
jeszcze raz. Ze mną. I będzie mnie kochał za to mocniej, ja to wiem.
Kocham Cię już wiem
Jedno słowo cichy szept.
Kocham Cię już wiem.
Jedno słowo a tyle mieści się.
Podsumowując:
Kochajmy się! Kochajmy ich! Kochajmy słowo! Amen.
